Once Gone Never Come Back

ਅਤੀਤ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ

ਸਮਾਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕੁਦਰਤ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸਭ ਤੋਂ ਅਨਮੋਲ ਤੋਹਫਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਡਿਗੀ ਹੋਈ ਇਮਾਰਤ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਇੱਕ ਬਿਮਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਇਲਾਜ ਦੁਆਰਾ ਠੀਕ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਗੁੰਮ ਹੋਏ ਪੈਸੇ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਲੰਘਿਆ ਸਮਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ ਉਹ ਤਰੱਕੀ ਦੀ ਪੌੜੀ ਚੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਟਾਲਮਟੋਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਮਾਂ ਬਰਬਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸਮਾਂ ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਦਿਨ ਬਰਬਾਦ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਕੀਤਾ ਹਰ ਕੰਮ ਸਫਲਤਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯਤਨਾਂ ਦੇ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਕੰਮ ਸਿੱਧ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਸਮੇਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਸਿਰਫ ਮਿਹਨਤੀ ਵਿਅਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਲਾਪਰਵਾਹੀ, ਸੁਸਤ ਅਤੇ ਆਲਸੀ ਨਹੀਂ। ਆਲਸ ਆਦਮੀ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਸਮਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਸਮੇਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਆਲਸ ਤੋਂ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਿਹਨਤ, ਲਗਨ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਸਮਾਂ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵਿਚ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਨਾ ਕਿ ਬੇਲੋੜੀ ਗੱਲਾਂ, ਮਨੋਰੰਜਨ ਜਾਂ ਫੈਸ਼ਨ ਵਿਚ।