ਜੇ ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਹੁੰਦਾ

Je me Raja hunda

ਜਾਣ-ਪਛਾਣ: ਲੋਕਤੰਤਰ ਨੂੰ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੂਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੂਪ ਲੋਕਾਂ ਦੀ, ਲੋਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਰਕਾਰ ਹੈ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਾ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਮਾਰਗ ਲੋਕਤੰਤਰੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਢੰਗ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜੇ ਅੱਜ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹਨ। ਰਾਜਸ਼ਾਹੀ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਬੀਤੇ ਸਮੇ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ ਰਾਜਾ ਪੂਰਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅੱਗੇ ਝੁਕਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।

ਇੱਕ ਰਾਜੇ ਬਾਰੇ ਮੇਰਾ ਨਜ਼ਰੀਆ: ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਲਈ ਰਾਜ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਰਾਜ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਕੋਲ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਸੇਵਕ ਅਤੇ ਸੇਵਾਦਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਰਾਜ ਕੋਈ ਗੁਲਾਬ ਦਾ ਬਿਸਤਰਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਪਰਵਾਹ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ‘ਬੇਚੈਨੀ ਉਸ ਸਿਰ ‘ਤੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਤਾਜ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ’। ਰਾਜ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਘਰ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਇਸਦਾ ਮੁਖੀ ਹੈ ਅਤੇ ਲੋਕ ਉਸਦੇ ਬੱਚੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਰਾਜੇ ਦਾ ਫ਼ਰਜ਼ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਰਜਾ ਦੀਆਂ ਮੁੱਢਲੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰੇ। ਵਿਕਰਮਾਦਿੱਤਯ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਅਸ਼ੋਕ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਭਾਰਤ ਦੇ ਆਦਰਸ਼ ਰਾਜੇ ਸਨ।

ਜੇ ਮੈਂ ਭਾਰਤ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਰਜਾ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਸਰਬਪੱਖੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹਰ ਸੰਭਵ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੁਝ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਹਨ ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੇਰੀਆਂ ਕੁਝ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਹਨ:

ਸਰਕਾਰ: ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਰੂਪ ਲੋਕਤੰਤਰੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਰਾਜ ਧਰਮ ਨਿਰਪੱਖ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਦੇ ਫਰਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਲਾਭਾਂ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਫਿਰਕੂ ਸਵਾਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਉੱਠੇਗਾ। ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਰਾਜਨੀਤੀ ਧਾਰਮਿਕ ਭੇਦਭਾਵ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਵੇਗੀ।

ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਕੱਪੜੇ: ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਰਜਾ ਨੂੰ ਲੋੜੀਂਦਾ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਕੱਪੜੇ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਸ ਦੇ ਲਈ ਮੈਂ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਵਿੱਚ ਆਧੁਨਿਕ ਤਕਨੀਕ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਾਂਗਾ ਅਤੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਸਹੂਲਤਾਂ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਹੋਰ ਗਰੀਬੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਖੁਦ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰਾਜ ਦੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਹੇਠ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਉਦਯੋਗ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣਗੇ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਖੁਦ ਦੀ ਕਪਾਹ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਹੈਂਡਲੂਮ ਅਤੇ ਮਿੱਲਾਂ ਚ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਬਣਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਮਿੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕੀ ਰਾਜ ਦੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਸਿੱਖਿਆ: ਸਿੱਖਿਆ ਮੁਫ਼ਤ ਅਤੇ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ: ਤਕਨੀਕੀ, ਵਿਗਿਆਨਕ, ਸਾਹਿਤਕ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਸਿਖਲਾਈ ਦਿੱਤੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਿੱਖਿਆ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਇੱਕ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਲਈ ਉਪਯੋਗੀ ਸੇਵਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਕੋਈ ਬਰਾਬਰ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣੇਗਾ। ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਲਾਜ਼ਮੀ ਫੌਜੀ ਸਿਖਲਾਈ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ। ਦੇਸ਼ ਦੀ ਸਫ਼ਾਈ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਰੀਰਕ ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕਦਮ ਚੁੱਕੇ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਮਾਜਿਕ ਬੁਰਾਈਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਸਾਰੇ ਭਾਰਤੀਆਂ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਭਾਸ਼ਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਅਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਪੱਧਰ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਇੱਕ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਵਿਦੇਸ਼ ਨੀਤੀ: ਕਿਸੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਆਦਰਸ਼ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਦਭਾਵਨਾ ਵੀ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹਾਂ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਮੇਰੀ ਵਿਦੇਸ਼ ਨੀਤੀ ਦੀ ਮੁੱਖ ਚਿੰਤਾ ਹੋਵੇਗੀ। ਬੇਸ਼ੱਕ, ਮੇਰਾ ਦੇਸ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰੇਗਾ। ਰਾਜ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਾਰੇ ਉਪਾਅ ਕਰੇਗਾ।

ਸਿੱਟਾ: ਇਹ ਮੇਰੀਆਂ ਕੁਝ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਵਿਚਾਰ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਫਿਰਦੌਸ ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ। ਭੁੱਖਮਰੀ, ਅਨਪੜ੍ਹਤਾ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਭਾਰਤ ਦੀਆਂ ਰਵਾਇਤੀ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਉਦੇਸ਼ ਭਾਰਤੀ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਵਿਰਾਸਤ ਦੇ ਆਧਾਰ ‘ਤੇ ਆਪਣੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸੰਪੂਰਨ ਸੁਧਾਰ ਲਿਆਉਣਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।